Misschien heb je een groot gevoel van verantwoordelijkheid naar jezelf, naar je partner, je kinderen of naar andere mensen om je heen. Je houdt je gezin draaiende. Misschien heb je de zorg voor je ouders. En op je werk verwachten ze ook nog eens van alles van je. En jij? Je probeert je sterk te houden. Want je staat stevig. Je hebt geleerd om door te zetten, door te gaan in alles wat je doet. Want wie doet het anders? vraag je je hardop af. Je hebt vaak het gevoel dat je alles alleen moet dragen. Je denkt: “Wie vangt mij op als het even niet meer gaat?”

Er is hoop en die begint bij zelfzorg

Je systeem is zó gewend aan doorgaan, dat ‘stilte’ ineens leegte voelt. Het is een signaal dat jouw binnenwereld weer mee wil doen. Dit is het moment dat jij ervoor kiest om eerst voor jezelf te zorgen. Het moment dat je je verbindt met je lichaam

Met je hart

Met je buik

Je intuïtie

In stilte

In ontspanning

En je luistert naar wat je lichaam je zachtjes wil vertellen. Dan begint je lijf stap voor stap een andere beweging te maken.

Je natuurlijke levenskracht

In ieder van ons is een onuitputtelijke levenskracht aanwezig. Onze natuurlijke levensstroom, die ons in staat stelt om het leven onvoorwaardelijk te leven en om de vreugde van alles, zelfs van ons dagelijks leven, in het nu te ervaren. Die energie, die kracht en vooral de vreugde die dat met zich meebrengt, gaan we ervaren op het moment dat we weer in verbinding komen met onze kern. Zonder verwachtingen, zonder oordeel naar jezelf, in zachtheid, zonder iets te moeten, maar omdat het gewoonweg mag. Zonder jezelf druk op te leggen.

Een wake-up call

Mocht je dit herkennen, laat dit dan een wake-up call voor je zijn. Zelf werd ik in mijn leven meerdere malen op een pijnlijke manier geconfronteerd met het feit dat het roer om mocht. Dat ik de dingen in mijn leven anders kon gaan doen, om uiteindelijk meer zingeving en vreugde te kunnen ervaren. Simpelweg omdat ik me realiseerde dat de dingen die ik deed en waarvan ik dácht dat ze heel belangrijk waren, opeens totaal onbelangrijk bleken. Dat gun ik jou ook van harte.  Word je bewust van wie je werkelijk bent, wat voor jou van waarde is en wat je vreugde brengt. Zet vervolgens de stappen die daarbij passen. Mocht je daar ondersteuning bij willen, dan ben je van harte welkom in mijn praktijk. Neem contact met me op voor een kennismaking.

Van hart tot hart…

Onlangs kwam er een vrouw in mijn praktijk die vertelde dat ze altijd overal bovenop zit. Ze regelt, ze pakt aan, probeert het iedereen naar de zin te maken en laat niets aan het toeval over. Maar haar partner trekt zich steeds meer terug. “Ik ben altijd thuis degene die de kar trekt”, zegt ze.  Wat ze niet doorhad, was dat ze precies deed wat haar moeder haar had voorgeleefd. En haar moeder weer wat háár moeder had voorgedaan. Generaties vrouwen die hun mannetje staan. Die daadkrachtig zijn. Die zorgen dat het gebeurt. Maar die hun zachtheid vergeten zijn.

Wanneer je mannetje staan de dynamiek verstoort. 

Haar moeder groeide op als vierde kind in een gezin van twaalf kinderen. Hard werken was de norm. Gevoelens? Daar werd niet over gepraat. Haar vader regeerde streng, haar moeder hield het gezin in toom met een sturende aanpak. Regels zijn regels. Toen mijn cliënte geboren werd, was haar moeder blij met een dochter. Eindelijk wat zachtheid. Maar omdat ze zelf nooit had geleerd hoe je vanuit die zachtheid leeft, dwong ze het af met diezelfde dominante sturing die ze zelf had meegekregen. Weer een generatie vrouw die leerde overleven in plaats van leven. In de opstellingen werd het zichtbaar. Haar mannelijke en vrouwelijke energie waren volledig uit balans. Ze zette vooral haar mannelijke kant in – daadkrachtig, oplossend, regelend. Maar haar vrouwelijke energie had ze onderdrukt.

Wat doet dit met je relatie?

Vooral in liefdesrelaties zie ik dit terug. Wanneer de vrouw vooral vanuit haar mannelijke energie opereert, verstoort dat de dynamiek. Ze ontneemt haar partner onbewust de ruimte om zijn mannelijke energie in te zetten. Hij trekt zich terug. Zij pakt nóg meer op. En zo ontstaat een spiraal. Voor balans in een relatie is het belangrijk dat de vrouw ook haar vrouwelijkheid omarmt. Niet als zwakte, maar als kracht. Want onze vrouwelijke energie is zacht én tegelijkertijd heel krachtig.

Terug naar zachtheid.

Onze vrouwelijke energie herinnert ons dat we kwetsbaar mogen zijn. Dat onze ware kracht schuilt in zachtheid, compassie en verbondenheid. Wanneer je als vrouw deze energie herstelt, ontstaat er weer balans – zowel tussen de vrouw en man in jezelf als in je relatie. Mijn cliënte begon dit te voelen tijdens de opstellingen. Voor het eerst in jaren liet ze zich zien en begon te stralen. Ze ontdekte haar zachtheid niet als zwakte, maar juist als kracht.

Herken je dit? Heb je het gevoel dat dit ook in jouw relatie(s) speelt? Dat je altijd je mannetje staat, maar je zachtheid bent kwijtgeraakt? Dat de balans zoek is tussen jouw mannelijke en vrouwelijke kant? Het herstellen van deze balans zorgt niet alleen voor evenwichtigere relaties. Het zorgt ook voor een liefdevolle verbinding en harmonie met jezelf en de mensen om je heen.

Voel je welkom in mijn praktijk.

Van hart tot hart…

Het zou een vroeggeboorte met complicaties worden. Geen boodschap waar je als zwangere vrouw zomaar rustig onder blijft. Bij de 20-wekenecho bleek een bloedvat verkeerd te liggen: dwars door het vlies, pal vóór de uitgang. Natuurlijk bevallen zou fataal zijn, voor moeder én kind. Een keizersnede was dus onvermijdelijk, alleen verschilden de artsen van mening over het moment:
bij 32 weken?
Of beter bij 36?

Ze kwam bij mij. Radeloos door zorgen die niemand voor haar kon dragen.
Ik vroeg: “Heb je al met je kindje gepraat?
Zachtjes. Van binnen. Van hart tot hart. Dat het veilig is. Dat hij welkom is.”
Want via de placenta geef je natuurlijk voeding door, maar ook gevoelens. Stress, liefde, vertrouwen. Voor deze moeder gebeurde iets bijzonders. In verbinding met zichzelf en haar zoontje vond ze rust. Het kleine mannetje groeide en werd met acht maanden gezond geboren.  Er was geen couveuse nodig.

Het is een verhaal uit mijn praktijk dat vele moeders onder ons nog niet kennen. Want heb je zelf wel eens met je moeder gesproken over jouw eigen geboorte? Hoe jij ter wereld bent gekomen en in welke omstandigheden?

Vragen die jou daarbij kunnen helpen zijn:
– Wat weet je over de geschiedenis van je moeder? En gebeurtenissen die haar leven hebben beïnvloed?
– Hoe zag het leven van je ouders eruit in de periode vóór je conceptie?
– Hoe heeft jouw moeder de zwangerschap ervaren? Waren er complicaties?
– Was de zwangerschap gepland? Kwam je te vroeg, te laat?
– Hoe was jouw geboorte? Op welke manier ben je geboren?
– Wat is je verteld over de eerste weken en maanden?

Wat jouw moeder ooit voelde, leeft mogelijk nog in jou voort.

De baarmoeder is onze eerste omgeving als embryo, waar de emotionele staat van de moeder bepalend is. Een niet-talige wond kan je leven als volwassene nog steeds bepalen. Gevoelens die niet van jou lijken te zijn, maar die je wel bij je draagt. Misschien ben je vaak alert, alsof er iets mis kan gaan. Of heb je moeite je in relaties te verbinden, terwijl je juist verlangt naar echte nabijheid. Alsof er ergens een basisveiligheid ontbreekt, zonder duidelijke reden.

Wat jouw moeder ooit voelde, leeft mogelijk nog in jou voort.
Maar jij bent nu volwassen.
Jij mag ervaren dat je veilig bent.
Dat je welkom bent.
Dat je er mag zijn.

Voel je dat er in jou iets geraakt wordt? In mijn traject De Geboortereis gaan we samen terug naar jouw geboorte. We luisteren naar wat je lichaam zich herinnert. Zodat je kunt ontvangen wat je toen nodig had. Omdat het nooit te laat is om thuis te komen in jezelf.

Van hart tot hart…..

“Ik wil niet op mijn moeder lijken.”
We hebben het waarschijnlijk allemaal weleens geroepen. Ik ga het anders doen. En gaandeweg kom je erachter dat je toch wel heel erg op je moeder lijkt en onbewust dingen van haar hebt overgenomen. Zo heb ik ook vaak geroepen dat ik het anders zou doen. En uiteindelijk blijkt de weg die ik bewandel heel erg op die van mijn lieve mams te lijken.

Tijdens mijn verhuizing vond ik nog een oud krantenknipsel waarbij zij haar diploma Traditionele Geneeskunde kreeg uitgereikt. Op haar 55ste. Het was een van haar eerste studies en er volgden daarna nog vele. Met als gevolg de start van haar eigen praktijk.
In mijn 40ste levensjaar gooide ik het roer om. Verschillende opleidingen volgden. Ik ging van loondienst naar het starten van een eigen onderneming. Op mijn 50ste, na mijn scheiding, werd mijn leven pas echt anders. Na een samenzijn van 36 jaar bleek dit een keerpunt te zijn in mijn leven.

Mezelf terugvinden

Mezelf terugvinden, dat was wat ik had te doen. Tijdens mijn reis van heling werd ik me bewust van de ongezonde symbiose die ik had met mijn moeder. Een diepgewortelde angst voor verlating. Daarmee stapte ik in behoeftige relaties die mij precies gaven wat ik nodig had: warmte en verbinding.
Dat ik mocht leren op eigen benen te staan, niet meer afhankelijk te zijn en mijn eigen autonome stappen te volgen, was heel spannend en bracht pijn naar boven. Het werd tijdens mijn innerlijke reis steeds meer duidelijk dat ik de angst voor verlating – net als mijn moeder – en daarmee een gemis en een onderdrukt verlangen mocht genezen.
Naar vertrouwen en innerlijke vrijheid.

Een reis om mijn eigen weg te gaan en mijn eigen plek te vinden binnen het familiesysteem. Mijn verlangen, samen met mijn autonome zelf een authentiek, gedragen leven in volwassenheid. Een moedige weg van overleven naar diep vertrouwen. Weten dat verlies niet betekent dat de ander er niet meer is, maar in mijn hart nog steeds voortleeft.

Was dit makkelijk?
Nee, soms niet. Het is een weg van vallen en opstaan met tijdelijke ongemakken en confrontaties.
Mijn moeder is inmiddels 90 jaar…..En nog steeds werkt ze af en toe in haar praktijk. Ik ben super trots op haar. Een wijze, krachtige vrouw die anderen nog steeds mag inspireren. Ze is een voorbeeld voor velen en vooral voor mij.

Met jouw moeder in je hart, kun je het leven aan.

Herken je jezelf hierin? Loop je tegen dezelfde patronen aan als je moeder? Voel je dezelfde angsten en beperkingen? Je hoeft dit niet alleen te dragen. Speciaal ter ere van de 90e verjaardag van mijn moeder, bied ik nu een Van Hart tot Hart- sessie aan met extra aandacht voor het helen van de moederwond. In deze liefdevolle sessie kijken we samen naar wat er mag worden gezien en geheeld in jouw relatie met je moeder en met jezelf.

Voel je dat dit bij je past? Neem dan contact met me op voor een Van Hart tot Hart-sessie.

Er komen vrouwen in mijn praktijk waarvan beide ouders de oorlog hebben meegemaakt. Zij komen vaak uit grote gezinnen en zijn opgevoed in schaarste. Moeders die geen opleiding konden genieten en niet het leven konden leven waar ze naar verlangden. Vrouwen die geleerd hebben hun eigen gevoelens te onderdrukken. Ze moesten meehelpen in het gezin en kregen niet de kans om zichzelf verder te ontwikkelen. Veel van onze moeders zijn niet volwaardig gezien in hun behoeften en verlangens omdat ze zelf ook niet de moeder hebben gehad die kon geven wat ze nodig hadden.

Deze onvervulde behoefte van de moeder wordt vaak geprojecteerd op de kinderen. En zo gaat een hele generatie vrouwen door het leven als een aangepaste volwassene die niet meer weet wie ze nu daadwerkelijk zelf is. Wanneer je niet hebt gekregen wat je nodig had, tast dit je vermogen tot zelfliefde en eigenwaarde aan.
Je kunt een patroon hebben ontwikkeld: dat je er alleen voor anderen bent i.p.v. eerst voor jezelf.
• Dat je voor anderen ontzettend aardig bent, maar voor jezelf snoeihard.
• Dat je heel veel kunt geven, maar niet in staat bent om te ontvangen.
• Dat je voortdurend streeft naar perfectie en je eindeloos afvraagt of je wel goed genoeg bent.

De eerste stap naar zelfheling.

Je bent voortdurend op zoek naar die bevestiging. En je vraagt je af: wie zorgt er nu eigenlijk voor mij?
Wat je ooit als kind van je moeder verlangde en niet hebt gekregen, zoek je nu in de ander. Dat kan gaan over goedkeuring, genegenheid, warmte, liefde, erkenning….. Maar niemand kan je moeder vervangen. Daaruit ontstaat te allen tijde een verwachting dat een ander ons moet geven wat we nodig hebben en voor de ander is dat niet uit te houden. Je houdt jezelf daarmee gevangen in een emotionele illusie. Erkenning geven aan je eigen tekortkomingen is de eerste stap naar zelfheling om vervolgens in je eigen kracht en autonomie te komen staan. Wanneer je verantwoordelijkheid neemt over je eigen emotionele proces, ben je niet langer afhankelijk van de ander.

Heel je innerlijke wond.

Het helen van de moederwond en ook vaderwond, begint bij bewustwording.
Het besef dat je ouders gegeven hebben wat ze je konden geven. Het besef dat ouders verantwoordelijk zijn voor hun eigen deel, of ze dat nu oppakken of niet. Met het helen van de moederwond breng je vervulling en overvloed in je eigen leven, waarbij het jou goed mag gaan.

Van hart tot hart…..