Met veel onrust in haar lichaam betreedt ze mijn praktijk. Nog maar sinds kort weet ze dat ze hoogbegaafd is: een inzicht dat veel verklaart maar tegelijkertijd ook ontregelt. Het werpt een nieuw licht op haar levensverhaal. Ze vertelt dat de relatie met haar moeder uit balans is en ze deze dolgraag wil herstellen. Wat haar het meeste pijn doet? Dat ze zich nooit echt gezien of gehoord heeft gevoeld. Wat ze ook deed, het was nooit goed genoeg.

Geen onwil, maar onwetendheid

Als ik haar vraag wanneer dit gevoel voor het eerst ontstond, gaat ze terug naar haar vroege jeugd. Vanaf het moment dat ze naar school ging, voelde ze zich anders. Ze paste zich aan, probeerde te voldoen, maar merkte dat wat zij nodig had niet werd opgemerkt. Naarmate ze ouder werd, voelde ze zich steeds minder gesteund door haar moeder. Integendeel: ze moest luisteren naar de juf, want die wist het beter. Naar haar eigen beleving werd niet gevraagd. Over school werd thuis nauwelijks gesproken. Haar moeder dacht dat zij het wel wist en vertrouwde op het systeem. Wat haar moeder niet wist, was dat haar dochter hoogbegaafd was. Ze handelde daardoor niet uit onwil, maar uit onwetendheid. De kennis ontbrak, en daarmee ook het kader om haar dochter werkelijk te begrijpen. Haar moeder voelde wel dat het niet altijd goed met haar ging, maar omdat er thuis geen ruimte was voor vragen en gevoelens, werd haar intuïtie niet opgevolgd.. Zo bleef onzichtbaar hoe haar dochter struikelde over een onderwijsomgeving die haar niet begreep en niet voedde.

Een stem die gehoord wil worden.

In die leegte ontstond een diep verlangen om gezien te worden. Mijn cliënt reikte steeds verder uit, in de hoop erkenning en liefde te ontvangen. Maar hoe harder ze haar best deed, hoe sterker het gevoel werd dat het nooit genoeg was. Ze ontwikkelde een sterke prestatiedrang, niet vanuit plezier, maar vanuit noodzaak: presteren werd een overlevingsstrategie. Ze leerde haar mannetje te staan, sterk te zijn, door te zetten. Haar daadkracht groeide uit tot haar tweede natuur, een kwaliteit die haar ver heeft gebracht, maar die ook een prijs heeft gehad. Die prijs voelt ze nu. Ze staat op een kruispunt in haar leven, waar het verlangen groeit om iets te betekenen voor de wereld vanuit haar zachtheid, haar gevoeligheid en wijsheid. Tegelijkertijd wordt ze nog steeds aangestuurd door het oude verlangen van ‘zie mij, hoor mij’. Wanneer ze handelt vanuit die innerlijke druk, verliest ze zichzelf. Haar grenzen vervagen, haar verbinding met haar eigen behoeften raakt zoek. En als de erkenning waar ze onbewust op hoopt uitblijft, kan de opgebouwde spanning zich ontladen in woede. Woede die in wezen gaat over een oud gemis.

In de sessie wordt langzaam zichtbaar dat die woede een signaal is. Een stem die alsnog gehoord wil worden. De weg die zich aandient, is er een van verzachting: leren voelen wat zij nodig heeft, los van prestaties. Zichzelf leren zien, waar dat vroeger nooit gebeurde. En van daaruit – niet langer gedreven door een drang naar bevestiging, maar gedragen door innerlijke erkenning – haar eigen plek innemen in de wereld

Deze casus komt uit het traject ‘heel je innerlijke kind’ (Vader-Moederwond).
Wil je je eigen geboorte en jonge kinderjaren in kaart brengen? Je bent van harte welkom in mijn praktijk, precies zoals je bent.
Van hart tot hart…..