“Wie ben ik nou eigenlijk echt?”

Zo tegen het eind van het jaar zit ze tegenover me en vertelt me dat ze altijd doet wat van haar verwacht wordt. Dat ze zich aanpast. Haar best doet. Niet veel verlangt. De lasten op haar schouders draagt. En als ze ergens iets van zegt, wordt er niet geluisterd. Haar stem wordt gesmoord. Ze slikt liever haar woorden in. Maakt zich kleiner om geaccepteerd te worden. Houdt liever haar mond dan afgewezen te worden.

De jas die niet meer past.

Het voelt als een jas die niet meer past. Een jas die ze altijd heeft gedragen omdat die veilig en vertrouwd voelde. Een jas die als gegoten zat. Maar op een gegeven moment begon die jas te slijten. De pasvorm voelde niet meer comfortabel. Het was een jas die iemand anders haar had gegeven. En nu begon hij te rafelen. Ze komt bij mij in de praktijk. Ze vindt het best spannend. Maar ze is vastberaden om die jas voorzichtig, stap voor stap, van zich af te laten glijden. En te groeien in een nieuwe. Het vergt moed. Ik bewonder haar moed. Keer op keer. Het voelt niet direct comfortabel, die nieuwe jas. Maar geleidelijk aan raakt ze gewend aan de pasvorm. Aan de zachtheid. Aan de ruimte die deze nieuwe jas haar biedt. Het comfort helpt haar om het nieuwe te omarmen. Het vraagt tijd. Stap voor stap geeft ze de verandering ruimte. Op een dag vertelt ze: “Ja, deze jas zit zelfs beter.” Hij biedt meer ruimte en comfort. Hij is zacht en aangenaam. Ze ervaart voldoende ruimte om te groeien. Ze voelt zich enorm blij en trots dat ze de stap heeft genomen. Het voelt als een heel nieuw begin.

Dag oud en hallo nieuw.

Transformatieprocessen beginnen met het doorbreken van oude gewoonten en patronen. In mijn praktijk worden maandelijks oude jassen vervangen door nieuwe. Het vraagt om nieuwsgierigheid en het ontdekken van het onbekende. En dat kan best spannend zijn, omdat je lichaam alleen het oude herkent en nóg niet het nieuwe onbekende. Het is een weg van openstaan, toelaten, vertrouwen, compassie en moed. Het is een weg van je autonomie ontdekken en je keuzes afstemmen op wat je écht wilt in dit leven. Zonder strakke regels. Zonder keurslijf. Zonder mal. En zonder de jas die je ooit werd aangereikt. Maar wie je werkelijk bent.

Soms past het oude niet meer en is het tijd om los te laten en het nieuwe te verwelkomen. Ben je klaar om nieuwe wegen te verkennen? Om je oude jas, die niet meer past, te ruilen voor een nieuwe?
Voel je welkom in mijn praktijk.

Van hart tot hart….

*Dit verhaal is een metafoor uit het traject “Heel je innerlijke kind” (moederwond en vaderwond)