Met veel onrust in haar lichaam komt ze mijn praktijk binnen. Nog maar sinds kort weet ze dat ze hoogbegaafd is: een inzicht dat veel verklaart maar ook ontregelt. De relatie met haar moeder voelt uit balans. Wat haar het meeste pijn doet? Dat ze zich nooit echt gezien of gehoord heeft gevoeld. Wat ze ook deed, het was nooit goed genoeg. Als ik vraag wanneer dit gevoel ontstond, gaat ze terug naar haar vroege jeugd. Vanaf het moment dat ze naar school ging, voelde ze zich anders. Ze paste zich aan, probeerde te voldoen, maar wat zij nodig had werd niet opgemerkt. Haar moeder zei dat ze moest luisteren naar de juf, want die wist het beter. Naar haar eigen beleving werd niet gevraagd.

Altijd doorgaan, nooit genoeg.

Wat haar moeder niet wist, was dat haar dochter hoogbegaafd was. Ze handelde uit onwetendheid, niet uit onwil. De kennis ontbrak om haar dochter werkelijk te begrijpen. Zo bleef onzichtbaar hoe haar dochter struikelde over een onderwijsomgeving die haar niet begreep en niet voedde. In die leegte ontstond een diep verlangen om gezien te worden. Ze reikte steeds verder uit, in de hoop erkenning te ontvangen. Maar hoe harder ze haar best deed, hoe sterker het gevoel: het is nooit genoeg. Presteren werd een overlevingsstrategie. Ze leerde sterk te zijn, door te zetten. Haar daadkracht groeide uit tot haar tweede natuur, een kwaliteit die haar ver heeft gebracht, maar ook een prijs heeft gehad.

Haar eigen plek innemen in de wereld.

Die prijs voelt ze nu. Ze staat op een kruispunt waar het verlangen groeit om iets te betekenen vanuit haar zachtheid en wijsheid. Tegelijkertijd wordt ze nog steeds aangestuurd door dat oude verlangen: zie mij, hoor mij. Wanneer ze handelt vanuit die innerlijke druk, verliest ze zichzelf. En als de erkenning uitblijft, kan de spanning zich ontladen in woede. Woede die in wezen gaat over een oud gemis. In de sessie wordt zichtbaar dat die woede een signaal is. Een stem die alsnog gehoord wil worden. De weg? Verzachting. Leren voelen wat zij nodig heeft, los van prestaties. Zichzelf leren zien, waar dat vroeger nooit gebeurde. En van daaruit – niet langer gedreven door een drang naar bevestiging, maar gedragen door innerlijke erkenning.

Deze casus komt uit het “innerlijk kind traject” (moederwond en vaderwond) waarin we teruggaan naar de oorsprong. In dit traject leer je terugkeren naar je eigen stem. Je krijgt inzicht in je geboortepatronen en voorouderlijke lijnen – wat je mag loslaten en wat je juist mag laten stralen. Wil je meer weten? Stuur me gerust een persoonlijk bericht.