Je herkent het misschien wel. Tijdens vergaderingen of bijeenkomsten houd je liever je mond. Je wil eigenlijk wel iets vragen maar durft het niet zo goed, omdat je bang bent om misschien een domme vraag te stellen. Je slikt hem in. Je trekt je terug en laat anderen het woord doen. Voordat je het weet ben je niet alleen stil, maar bijna verdwenen. Je bent onzichtbaar geworden, ergens op de achtergrond. Als een Kameleon. Ik ken dat gevoel maar al te goed. Jarenlang durfde ik nauwelijks te spreken. Voor mezelf opkomen voelde als een moeilijke opgave. Mijn grenzen vervaagden, tot ik ze zelf niet meer kon zien. Mijn stem raakte ik kwijt. Letterlijk en figuurlijk. Ik werd steeds stiller. Maakte me steeds kleiner en werd voorzichtiger. Tot ik uiteindelijk achter de coulissen verdween.

Een stem die gehoord wil worden.

Misschien was dat ook niet zo vreemd. Direct na mijn geboorte kreeg ik allerlei slangen door mijn keel geduwd. Mijn eerste ervaring met mijn stem was er een met een blokkade. Van geen geluid kunnen produceren, alsof mijn lichaam al vroeg leerde dat geluid maken niet vanzelfsprekend is. En precies dat verhaal droeg ik met me mee. Dat zwijgen veiliger is en aanpassen nodig.  Dus hield ik me in. Tot het moment dat ik me rond mijn 40e afvroeg: “is dit het nou? ” Want ergens, diep in mezelf, zat nog altijd een stem die wachtte om gehoord te worden. En juist in deze fase van mijn leven begon ik haar weer te horen. Niet omdat het ineens makkelijk was, maar omdat ik mezelf steeds meer ging zien. En er een moment kwam waarop ik dacht: Ik wil me niet meer langer aanpassen. Ik wil ècht leven.

Je eigen plek innemen.

Ik geloof dat ieder mens op een punt komt in zijn leven met de gedachte “dit past me niet meer.” Het moment waarop je voelt dat het anders mag of misschien wel zelfs moet, omdat je lichaam dat vraagt. Het moment dat je je niet langer meer wilt aanpassen en het ook niet meer kunt. Je hele lijf komt in opstand.
Tot hier en niet verder…. Dit is een keerpunt. Zichtbaar worden begint niet met harder praten, maar met jezelf toestemming geven om er te zijn.

Om ruimte in te nemen.
Om je grenzen te voelen.
Om te zeggen wat je denkt, ook al is dat nog spannend.

Niet langer als kameleon die opgaat in haar omgeving, maar als vrouw die kiest voor zichzelf en haar eigen plek inneemt. Niet langer om die plek te verdienen, Maar om tevoorschijn te komen en te zijn wie je bent. Herkenbaar? Voel je dat het tijd is om jezelf niet langer klein te houden? Neem contact met me op, dan kijken we samen wat jij nodig hebt.

Mijn moeder werd geboren in 1940, in een wereld die nog trilde van oorlog.
Haar eerste levensjaren waren doordrenkt van angst en onveiligheid . Een onzichtbare schaduw die haar hele leven met haar mee zou reizen. Als oudste van acht kinderen leerde ze al vroeg wat het betekende om te dragen. Zorgen werd geen keuze, maar een vanzelfsprekendheid. Haar kleine handen hielpen in het huishouden, haar jonge hart droeg verantwoordelijkheid voor haar broertjes en zusjes. Zelfs wat van haar was, mocht ze niet houden. Haar zelfverdiende geld moest ze afstaan, want er was tekort. Maar ergens, diep van binnen, bleef een stukje van haar vrij. Ze vluchtte in boeken, naar sprookjes, naar romantiek, naar koningshuizen. Daar, in die werelden, vond ze kleur, zachtheid en hoop. Waar het leven haar geen veiligheid gaf, deden haar dromen dat wel. Ze leerde zichzelf weg te cijferen. De ander eerst. Altijd. En zo werd zorgen haar taal van liefde.

Na de oorlog bleef de angst nog lang hangen. Ze wilde niet naar school, haar moeder was er niet altijd, verloren in haar eigen strijd. Mijn moeder droeg meer dan een kind zou moeten dragen. Tot mijn vader kwam. Hij werd haar anker. Bij hem vond ze iets wat ze nooit echt had gekend: veiligheid. Maar in haar leven lag ook een stil verdriet. Twee kinderen die niet mochten blijven. Twee levens die er even waren… en weer gingen. In die tijd was daar weinig ruimte voor. Geen woorden.
Geen bedding voor rouw. Alleen een leegte. Een gemis dat geen plek kreeg, maar wel bleef bestaan.

Daarna kwamen er twee kinderen.
Ik was de oudste. Mijn moeder gaf zich volledig aan het moederschap. Zorgen was wie ze was geworden. Het gaf haar betekenis. Het gevoel nodig te zijn werd haar bestaansrecht. Aan de buitenkant waren wij een gewoon gezin. Het ontbrak ons aan niets. Maar vanbinnen… was er iets wat niet zichtbaar was. Mijn ouders konden ons materieel geven wat nodig was,
maar emotioneel waren ze zelf nog zoekend. En ergens daar is mijn verhaal al begonnen….
Vanaf mijn geboorte droeg ik, ongemerkt, iets wat niet van mij was. De zwaarte van mijn moeder. Haar verdriet. En ook dat stille, naamloze gemis van de kinderen die er niet kwamen. Alsof ik, zonder het te weten, iets wilde goedmaken wat nooit goed te maken was. Alsof ik wilde vullen wat leeg was gebleven. Niet omdat iemand het van mij vroeg, maar omdat ik het voelde.

Toen mijn vader stierf voelde ik haar pijn. Haar eenzaamheid. Het niet weten waar haar plek was. De leegte in haar hart. En zonder dat iemand het uitsprak, maakte ik een belofte: Ik zal dit voor jou dragen. Ik ging harder mijn best doen. Meer geven. Meer zorgen. Meer zijn voor haar. Maar wat ik niet wist, is dat sommige leegtes niet gevuld kunnen worden door een ander. Ik droeg een verantwoordelijkheid die nooit van mij is geweest. En diep in mij werd een overtuiging gegrift: Liefde betekent geven. Aanpassen. Er zijn voor de ander, ten koste van jezelf. Ik werd mijn moeder. En het brak me. Het deed pijn om haar zo te voelen. Haar verdriet ging door merg en been. Haar eenzaamheid werd ook de mijne. Tot mijn lichaam stop zei. Ik raakte uitgeput. Moe tot in mijn ziel. Depressieve gevoelens en ziekte brachten me tot stilstand. En daar, in die stilte, kwam een waarheid die ik lang niet durfde te zien: Ik voelde weerstand. Zelfs afkeer. En dat toelaten… was misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

Maar langzaam begreep ik: Ik had geen hekel aan mijn moeder. Ik had pijn over de rol waarin ik telkens weer terechtkwam.
De rol van degene die draagt. Die redt. Die zichzelf verliest. Mijn hele systeem kende maar één waarheid: Ik moet er voor jou zijn, anders ben ik niet goed genoeg. Plicht. Loyaliteit. Zo hoort het. Maar tegen welke prijs? Als ik minder geef…
ben ik dan nog een goede dochter? Het leven gaf me geen zacht antwoord, maar wel een eerlijk antwoord. Nee…
Niet als ik mezelf daarin verlies. En zo begon mijn weg terug. Ik leerde dat echte liefde niet betekent dat je jezelf opgeeft. Maar dat je aanwezig blijft. Ook bij jezelf. Dat kiezen voor jezelf niet egoïstisch is, maar noodzakelijk. Dat ik mijn moeder kan liefhebben, zonder haar last te dragen. Dat haar leegte niet de mijne is om te vullen. En dat ook dat stille verlies… niet door mij gedragen hoeft te worden.

Ik nam mijn plek terug. Stap voor stap. Niet door mijn hart te sluiten, maar juist door het open te houden voor haar én voor mij. En misschien is dat wel de diepste beweging: Dat ik deze weg niet alleen voor mezelf loop, maar ook voor mijn dochters. Mijn dochters… krachtige vrouwen, elk op hun eigen manier. Ook zij hebben hun uitdagingen gekend.
Hun eigen pijn, hun eigen zoektocht. En nog steeds zijn ze onderweg. Maar wat ik in hen zie, raakt me diep. Dat zij heel bewust kiezen. Kiezen om te groeien. Kiezen om eerlijk te kijken naar zichzelf. Kiezen voor authenticiteit. Voor liefde. Zij dragen iets in zich wat vrijer is. Bewuster. Zuiverder van deze oude last. Ik voel een diepe dankbaarheid voor hen. Omdat ik zie dat wat generaties lang is doorgegeven, bij hen al aan het veranderen is. Zodat zij niet hoeven te dragen wat niet van hen is. Zodat zij mogen voelen, kiezen en leven  vrij….Ik ben een schakel in een lijn van vrouwen.

En hier…precies hier…verandert het verhaal.

De manier waarop we geboren worden, heeft invloed op hoe we ons later voelen en verbinden met anderen. Het is waardevol om meer aandacht te hebben voor wat er rond de geboorte gebeurt. Dat kan helpen om gedrag en lichamelijke klachten met meer begrip en zachtheid te bekijken. Dit verhaal komt uit mijn praktijk, van een cliënt die haar ervaring deelt om anderen te helpen en te inspireren. Raakt dit iets bij jou? Voel je welkom om jouw eigen geboorte verhaal te delen en samen te onderzoeken in een veilige setting.

Van hart tot hart….

Met veel onrust in haar lichaam komt ze mijn praktijk binnen. Nog maar sinds kort weet ze dat ze hoogbegaafd is: een inzicht dat veel verklaart maar ook ontregelt. De relatie met haar moeder voelt uit balans. Wat haar het meeste pijn doet? Dat ze zich nooit echt gezien of gehoord heeft gevoeld. Wat ze ook deed, het was nooit goed genoeg. Als ik vraag wanneer dit gevoel ontstond, gaat ze terug naar haar vroege jeugd. Vanaf het moment dat ze naar school ging, voelde ze zich anders. Ze paste zich aan, probeerde te voldoen, maar wat zij nodig had werd niet opgemerkt. Haar moeder zei dat ze moest luisteren naar de juf, want die wist het beter. Naar haar eigen beleving werd niet gevraagd.

Altijd doorgaan, nooit genoeg.

Wat haar moeder niet wist, was dat haar dochter hoogbegaafd was. Ze handelde uit onwetendheid, niet uit onwil. De kennis ontbrak om haar dochter werkelijk te begrijpen. Zo bleef onzichtbaar hoe haar dochter struikelde over een onderwijsomgeving die haar niet begreep en niet voedde. In die leegte ontstond een diep verlangen om gezien te worden. Ze reikte steeds verder uit, in de hoop erkenning te ontvangen. Maar hoe harder ze haar best deed, hoe sterker het gevoel: het is nooit genoeg. Presteren werd een overlevingsstrategie. Ze leerde sterk te zijn, door te zetten. Haar daadkracht groeide uit tot haar tweede natuur, een kwaliteit die haar ver heeft gebracht, maar ook een prijs heeft gehad.

Haar eigen plek innemen in de wereld.

Die prijs voelt ze nu. Ze staat op een kruispunt waar het verlangen groeit om iets te betekenen vanuit haar zachtheid en wijsheid. Tegelijkertijd wordt ze nog steeds aangestuurd door dat oude verlangen: zie mij, hoor mij. Wanneer ze handelt vanuit die innerlijke druk, verliest ze zichzelf. En als de erkenning uitblijft, kan de spanning zich ontladen in woede. Woede die in wezen gaat over een oud gemis. In de sessie wordt zichtbaar dat die woede een signaal is. Een stem die alsnog gehoord wil worden. De weg? Verzachting. Leren voelen wat zij nodig heeft, los van prestaties. Zichzelf leren zien, waar dat vroeger nooit gebeurde. En van daaruit – niet langer gedreven door een drang naar bevestiging, maar gedragen door innerlijke erkenning.

Deze casus komt uit het “innerlijk kind traject” (moederwond en vaderwond) waarin we teruggaan naar de oorsprong. In dit traject leer je terugkeren naar je eigen stem. Je krijgt inzicht in je geboortepatronen en voorouderlijke lijnen – wat je mag loslaten en wat je juist mag laten stralen. Wil je meer weten? Stuur me gerust een persoonlijk bericht. 

Misschien heb je een groot gevoel van verantwoordelijkheid naar jezelf, naar je partner, je kinderen of naar andere mensen om je heen. Je houdt je gezin draaiende. Misschien heb je de zorg voor je ouders. En op je werk verwachten ze ook nog eens van alles van je. En jij? Je probeert je sterk te houden. Want je staat stevig. Je hebt geleerd om door te zetten, door te gaan in alles wat je doet. Want wie doet het anders? vraag je je hardop af. Je hebt vaak het gevoel dat je alles alleen moet dragen. Je denkt: “Wie vangt mij op als het even niet meer gaat?”

Er is hoop en die begint bij zelfzorg

Je systeem is zó gewend aan doorgaan, dat ‘stilte’ ineens leegte voelt. Het is een signaal dat jouw binnenwereld weer mee wil doen. Dit is het moment dat jij ervoor kiest om eerst voor jezelf te zorgen. Het moment dat je je verbindt met je lichaam

Met je hart

Met je buik

Je intuïtie

In stilte

In ontspanning

En je luistert naar wat je lichaam je zachtjes wil vertellen. Dan begint je lijf stap voor stap een andere beweging te maken.

Je natuurlijke levenskracht

In ieder van ons is een onuitputtelijke levenskracht aanwezig. Onze natuurlijke levensstroom, die ons in staat stelt om het leven onvoorwaardelijk te leven en om de vreugde van alles, zelfs van ons dagelijks leven, in het nu te ervaren. Die energie, die kracht en vooral de vreugde die dat met zich meebrengt, gaan we ervaren op het moment dat we weer in verbinding komen met onze kern. Zonder verwachtingen, zonder oordeel naar jezelf, in zachtheid, zonder iets te moeten, maar omdat het gewoonweg mag. Zonder jezelf druk op te leggen.

Een wake-up call

Mocht je dit herkennen, laat dit dan een wake-up call voor je zijn. Zelf werd ik in mijn leven meerdere malen op een pijnlijke manier geconfronteerd met het feit dat het roer om mocht. Dat ik de dingen in mijn leven anders kon gaan doen, om uiteindelijk meer zingeving en vreugde te kunnen ervaren. Simpelweg omdat ik me realiseerde dat de dingen die ik deed en waarvan ik dácht dat ze heel belangrijk waren, opeens totaal onbelangrijk bleken. Dat gun ik jou ook van harte.  Word je bewust van wie je werkelijk bent, wat voor jou van waarde is en wat je vreugde brengt. Zet vervolgens de stappen die daarbij passen. Mocht je daar ondersteuning bij willen, dan ben je van harte welkom in mijn praktijk. Neem contact met me op voor een kennismaking.

Van hart tot hart…

Onlangs kwam er een vrouw in mijn praktijk die vertelde dat ze altijd overal bovenop zit. Ze regelt, ze pakt aan, probeert het iedereen naar de zin te maken en laat niets aan het toeval over. Maar haar partner trekt zich steeds meer terug. “Ik ben altijd thuis degene die de kar trekt”, zegt ze.  Wat ze niet doorhad, was dat ze precies deed wat haar moeder haar had voorgeleefd. En haar moeder weer wat háár moeder had voorgedaan. Generaties vrouwen die hun mannetje staan. Die daadkrachtig zijn. Die zorgen dat het gebeurt. Maar die hun zachtheid vergeten zijn.

Wanneer je mannetje staan de dynamiek verstoort. 

Haar moeder groeide op als vierde kind in een gezin van twaalf kinderen. Hard werken was de norm. Gevoelens? Daar werd niet over gepraat. Haar vader regeerde streng, haar moeder hield het gezin in toom met een sturende aanpak. Regels zijn regels. Toen mijn cliënte geboren werd, was haar moeder blij met een dochter. Eindelijk wat zachtheid. Maar omdat ze zelf nooit had geleerd hoe je vanuit die zachtheid leeft, dwong ze het af met diezelfde dominante sturing die ze zelf had meegekregen. Weer een generatie vrouw die leerde overleven in plaats van leven. In de opstellingen werd het zichtbaar. Haar mannelijke en vrouwelijke energie waren volledig uit balans. Ze zette vooral haar mannelijke kant in – daadkrachtig, oplossend, regelend. Maar haar vrouwelijke energie had ze onderdrukt.

Wat doet dit met je relatie?

Vooral in liefdesrelaties zie ik dit terug. Wanneer de vrouw vooral vanuit haar mannelijke energie opereert, verstoort dat de dynamiek. Ze ontneemt haar partner onbewust de ruimte om zijn mannelijke energie in te zetten. Hij trekt zich terug. Zij pakt nóg meer op. En zo ontstaat een spiraal. Voor balans in een relatie is het belangrijk dat de vrouw ook haar vrouwelijkheid omarmt. Niet als zwakte, maar als kracht. Want onze vrouwelijke energie is zacht én tegelijkertijd heel krachtig.

Terug naar zachtheid.

Onze vrouwelijke energie herinnert ons dat we kwetsbaar mogen zijn. Dat onze ware kracht schuilt in zachtheid, compassie en verbondenheid. Wanneer je als vrouw deze energie herstelt, ontstaat er weer balans – zowel tussen de vrouw en man in jezelf als in je relatie. Mijn cliënte begon dit te voelen tijdens de opstellingen. Voor het eerst in jaren liet ze zich zien en begon te stralen. Ze ontdekte haar zachtheid niet als zwakte, maar juist als kracht.

Herken je dit? Heb je het gevoel dat dit ook in jouw relatie(s) speelt? Dat je altijd je mannetje staat, maar je zachtheid bent kwijtgeraakt? Dat de balans zoek is tussen jouw mannelijke en vrouwelijke kant? Het herstellen van deze balans zorgt niet alleen voor evenwichtigere relaties. Het zorgt ook voor een liefdevolle verbinding en harmonie met jezelf en de mensen om je heen.

Voel je welkom in mijn praktijk.

Van hart tot hart…