Soms kan het een heel leven duren voordat je begrijpt waar je pijn vandaan komt. Voor mij was er één moment dat alles veranderde, een moment met een baby. Ik werkte destijds in mijn eigen kinderopvang en bracht een baby naar bed. Een handeling die ik al honderden keren had gedaan. Maar dit keer was het anders. Op het moment dat ik hem neerlegde, raakte hij in paniek tot pure wanhoop.

In die blik zag ik pure angst. En ineens wist ik het: dit is verlatingsangst.

Op hetzelfde moment gebeurde er ook iets in mij. Het was alsof zijn angst een verborgen deur in mijn eigen binnenwereld openbrak. Een gevoel dat 50 jaar lang diep verstopt had gezeten, kwam in één klap naar boven. Zijn paniek raakte mijn eigen oude pijn, een pijn waarvan ik tot dat moment niet eens wist hoe diep die zat. Mijn eigen verlatingsangst. Pas toen begon ik te begrijpen waar die vandaan kwam. Toen ik zes weken oud was, werd ik besmet met kinkhoest door mijn zussen. Voor jonge baby’s is dat vaak een dodelijke ziekte. Ik werd opgenomen en moest twee maanden lang in quarantaine blijven. Zonder mijn ouders.

Het lichaam onthoudt alles.

Mijn ouders mochten mij niet vasthouden. Niet troosten. Niet bij mij zijn. Ik werd verzorgd door nonnen en lag aangesloten op zuurstofapparaten, omringd door slangen en medische apparatuur. Daar lag ik als piepkleine baby moederziel alleen in de couveuse. Een baby kan dat niet begrijpen. Maar het lichaam onthoudt alles. Die eerste maanden van mijn leven drukten een onzichtbare stempel op mijn bestaan. Mijn moeder moest zelfs een wit schort aan, anders bleef ik huilen. Onbewust leerde ik al vroeg dat ik moest overleven. Dat gevoel van alleen zijn nestelde zich diep in mijn systeem.

Bij die eerste wond begon ook het helen.

Jarenlang begreep ik niet waarom angst om verlaten te worden steeds terugkwam in mijn leven. Het was een rode draad in relaties, in emoties, in momenten waarop ik mij kwetsbaar voelde. In mijn volwassen leven kreeg ik te maken met zware verliezen. Rouw stapelde zich op rouw. Het voelde alsof het leven me steeds opnieuw confronteerde met verlies. Pas toen ik terugging naar het allereerste begin, naar de baby die ik ooit was, begon ik te begrijpen waar mijn pijn vandaan kwam. En daar, bij die allereerste wond, begon ook het helen.

De baby die ik die dag naar bed bracht, had geen idee wat hij bij mij in beweging zette. Maar zijn angst hield mij een spiegel voor die ik niet langer kon negeren. Soms is het een ander die je helpt herinneren wat jouw ziel al die tijd heeft geweten.

Lees ook mijn persoonlijke verhaal in Libelle.