Je herkent het misschien wel. Tijdens vergaderingen of bijeenkomsten houd je liever je mond. Je wil eigenlijk wel iets vragen maar durft het niet zo goed, omdat je bang bent om misschien een domme vraag te stellen. Je slikt hem in. Je trekt je terug en laat anderen het woord doen. Voordat je het weet ben je niet alleen stil, maar bijna verdwenen. Je bent onzichtbaar geworden, ergens op de achtergrond. Als een Kameleon. Ik ken dat gevoel maar al te goed. Jarenlang durfde ik nauwelijks te spreken. Voor mezelf opkomen voelde als een moeilijke opgave. Mijn grenzen vervaagden, tot ik ze zelf niet meer kon zien. Mijn stem raakte ik kwijt. Letterlijk en figuurlijk. Ik werd steeds stiller. Maakte me steeds kleiner en werd voorzichtiger. Tot ik uiteindelijk achter de coulissen verdween.

Een stem die gehoord wil worden.

Misschien was dat ook niet zo vreemd. Direct na mijn geboorte kreeg ik allerlei slangen door mijn keel geduwd. Mijn eerste ervaring met mijn stem was er een met een blokkade. Van geen geluid kunnen produceren, alsof mijn lichaam al vroeg leerde dat geluid maken niet vanzelfsprekend is. En precies dat verhaal droeg ik met me mee. Dat zwijgen veiliger is en aanpassen nodig.  Dus hield ik me in. Tot het moment dat ik me rond mijn 40e afvroeg: “is dit het nou? ” Want ergens, diep in mezelf, zat nog altijd een stem die wachtte om gehoord te worden. En juist in deze fase van mijn leven begon ik haar weer te horen. Niet omdat het ineens makkelijk was, maar omdat ik mezelf steeds meer ging zien. En er een moment kwam waarop ik dacht: Ik wil me niet meer langer aanpassen. Ik wil ècht leven.

Je eigen plek innemen.

Ik geloof dat ieder mens op een punt komt in zijn leven met de gedachte “dit past me niet meer.” Het moment waarop je voelt dat het anders mag of misschien wel zelfs moet, omdat je lichaam dat vraagt. Het moment dat je je niet langer meer wilt aanpassen en het ook niet meer kunt. Je hele lijf komt in opstand.
Tot hier en niet verder…. Dit is een keerpunt. Zichtbaar worden begint niet met harder praten, maar met jezelf toestemming geven om er te zijn.

Om ruimte in te nemen.
Om je grenzen te voelen.
Om te zeggen wat je denkt, ook al is dat nog spannend.

Niet langer als kameleon die opgaat in haar omgeving, maar als vrouw die kiest voor zichzelf en haar eigen plek inneemt. Niet langer om die plek te verdienen, Maar om tevoorschijn te komen en te zijn wie je bent. Herkenbaar? Voel je dat het tijd is om jezelf niet langer klein te houden? Neem contact met me op, dan kijken we samen wat jij nodig hebt.